Sandra Lewandowska

Witaj w mojej przestrzeni!

Krótki zarys metod historycznych

Chociaż samo pojęcie steganografii pojawiło się dopiero w XV wieku, w książce niemieckiego mnicha Johannesa Trithemiusa [1], techniki ukrywania informacji były stosowane już w starożytności. Świadczą o tym zapisy w “Dziejach” Herodota [2], przedstawiające próby bezpiecznego przekazywania informacji na dalsze odległości, aby uniemożliwić przechwycenie wiadomości przez wroga.Jako przykład może służyć drewniana tabliczka z wyciętą wiadomością, którą ukryto pod warstwą wosku. Zewnętrzna warstwa służyła do zamieszczenia mało istotnego zapisu, aby nie wzbudzać podejrzeń. W ten sposób Sparta została ostrzeżona o planowanej perskiej inwazji. Innym przypadkiem opisanym przez Herodota jest tatuowanie ogolonej głowy niewolnika. Po odrośnięciu włosów posłaniec mógł bez problemu przemycić wiadomość.

Trithemius - Steganographia

Trithemius – Steganographia[4]

Kolejną stosowaną praktyką było pisanie listów sokiem z cytryny. Po wyschnięciu tekst był niewidoczny, aby go odczytać należało podgrzać papier.

Popularna była również steganografia językowa – znany jest przykład wiadomości ukrytej jako pierwsze litery poszczególnych wersów trzech sonetów ze zbioru “Amorosa visione” autorstwa Giovanniego Boccaccio.

Krata Cardana

Krata Cardana[5]

Bardziej zaawansowaną wersję językowej steganografii reprezentuje słynna krata Cardana, popularna w XVI wieku. Litery tajnej wiadomości zamiast regularnej struktury tworzyły losowy wzór. Odczytanie przekazu było możliwe poprzez umieszczenie nad tekstem specjalnej maski, tak zwanej kraty, która wskazywała poszczególne litery. Maska to wczesny przykład tajnego steganoklucza, który musiał być dzielony między komunikujące się strony. Prekursorem nowoczesnych metod steganograficznych był François Bacon. Bacon używał kursywy lub zwykłej czcionki do kodowania reprezentacji binarnych liter w swoich pracach.

Współcześniejszą i trudniejszą do wykrycia metodą były mikrokropki stosowane przez niemiecki wywiad podczas drugiej wojny światowej. Mikrokropka była punktem przypominającym zwykłą kropkę w druku, która zawierała zminiaturyzowany tekst lub obraz utworzony za pomocą aparatu fotograficznego i mikroskopu. Dzięki pomniejszeniu w skali 1:300 umożliwiała przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości, między innymi map wielkości kartki A4 w postaci zwykłej kropki w tekście. Udoskonalona technika laserowych mikrokropek jest stosowana do dziś przy znakowaniu żetonów w kasynach, aby trudniej było je podrobić [3].


Bibliografia

  1. J. Trithemius, Steganographia 1499, opubl. Frankfurt 1606
  2. Herodot, Dzieje (ks. VI: Erato)
  3. I. Cox, M. Miller J. Bloom, J. Fridrich, T. Kalker, Digital Watermarking and Steganography Morgan Kaufmann Publishers Inc. San Francisco, CA, USA 2008

Źródła grafik:

  1. https://en.wikipedia.org/wiki/Steganographia
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Cardan_grille